Top

Justtravelme

Perhentian Islands Maleisië

Mijn laatste bericht is alweer een tijd geleden en daarom weer een stukje. De vorige keer was ik nog in Chiang Mai. Dit was een leuke stad om te verblijven. Veel heb ik er niet gedaan. Voornamelijk rond gelopen, een paar tempels bekeken en naar de markt geweest. Vooral de beroemde zondagsmarkt was erg leuk. Dit is een markt die voor locals is (en natuurlijk lopen er ook veel toeristen). Daarom worden er diverse dingen aangeboden en niet alleen de standaard shirtjes die bij iedere toeristenmarkt hangen.  Daarnaast is er ook veel eten te vinden. Best leuk om bij veel verschillende kraampjes kleine dingen uit te proberen. Ook bijzonder dat de kraampjes vaak naast de tempels staan en je dus ernaast zit te eten. De dag dat ik met de trein naar Bangkok zou vertrekken, moest ik zoals gewoonlijk om 12 uur uitchecken. Helaas ging m’n trein pas om 6 uur en zou ik dus heel lang moeten wachten.  Daarom besloot ik om de 4 km naar het station te gaan lopen met enkele stops. Achteraf geen goed idee want mn voet was al geblesseerd (nog steeds trouwens) door het vele lopen op flipflops. Maar niet zeuren en gewoon doorlopen. Scheelde me 1,5 uur wachten.

 

De nachttrein naar Bangkok was prima. Ik had een 2de klasse kaartje en heb heerlijk kunnen slapen. Eerst zit je en rond een uur of 8 komt er een mannetje langs die alle bankjes verbouwd tot een stapelbed en hij maakt ze daarna ook nog netjes op. We zaten met alleen maar backpackers in dat deel en het was er erg gezellig.  De ochtend daarop kwamen we rond een uur of 11 aan in Bangkok. Mijn plan was om direct dezelfde dag een trein te nemen richting de grens. Dit plan werd bijna in de war gestuurd toen de leukste jongen uit de trein naar me toe kwam om te vragen of ik een taxi wilde delen. Even twijfelde ik maar toch besloten om nee te zeggen en een treinticket te kopen. Een paar dagen in Bangkok zou ik echt niet trekken namelijk. Ticket was geen probleem en na drie uur wachten zat ik in de volgende trein. Tijdens het wachten heb ik wel een aanvaring gehad met een thaise vrouw. Ze was zwanger en zat daar met drie kinderen. Leeftijd 1,2,3 jaar verwacht ik. De middelste van die kinderen was erg moe en hangerig, maar omdat de moeder de oudste op schoot had schonk ze totaal geen aandacht aan haar. Toen begon dat meisje maar te huilen en het eerste wat de moeder deed was haar een klap verkopen. Dat kindje gaat vervolgens nog harder huilen (nogal logisch) en op de grond liggen waarop de moeder uithaald en haar een schop in haar buik gaf. Ik was heel verbaasd en wist eerst niet goed wat ik moest doen. Omstanders keken gewoon de andere kant op. Toen dat meisje iets later huilend opstond en haar moeder vastpakte kreeg ze een klap vol in haar gezicht.  Zo hard dat het arme kindje omviel en keihard met haar hoofdje tegen een stoel aanviel. Ik werd zo boos door alles wat ik gezien heb en ben naar de moeder gegaan. Die vond dat ik me niet moest bemoeien en zo volgende een discussie. Misschien had ze wat minder snel moeten fokken, want ze kon drie kinderen al niet aan en de 4de was op komst.  Pff naar mens.

 

 

IMG_2342

 

De treinreis naar de grens ging ook prima. Het enige verschil was dat ik de enige buitenlander was en dat een man schuin tegenover me, me de hele tijd zat aan te staren.  Daarom maar een vestje aangetrokken en toen werd het al iets minder. Gelukkig werden al vrij snel de bedden opgemaakt en konden de gordijnen dicht.  De reis duurde 24 uur en dit was toch wel iets teveel van het goede. Daarnaast kwamen er in het zuiden allemaal militairen de trein in best beangstigend als die de hele tijd patrouilleren met een enorm machinegeweer om. De reden dat er militairen waren, is dat er in het zuiden een guerrilla oorlog is. Dit is tussen de moslims en de rest.  De bedoeling is alleen elkaar te raken en er worden geen bewuste aanslagen gepleegd op toeristen maar toch zit je die uren niet heel lekker meer in de trein. Gelukkig niks gebeurd en veilig in Sungai Kolok aangekomen. Vanaf het station moest ik lopen naar de grens. Dit was een best eind maar gelukkig was ik een Oostenrijks meisje van rond mijn leeftijd tegen gekomen die met haar 4-jarige zoontje reisde. Samen zijn we naar de grens gelopen en hebben we de bus gepakt naar Kota Bharu. Daar was het echt of we in een andere wereld terecht waren gekomen. Maleisië is een moslimland en het was net of we in Turkije terecht waren gekomen. Bijna alle vrouwen een hoofddoek (zelfs kleine meisjes die net konden lopen) en heel veel burka’s. In Kota Bharu hebben we met z’n drieën een kamer gedeeld. Ik zou de volgende ochtend doorreizen naar de Perhentian islands en zij niet. Maar ze besloot om van plan te wijzigen en gezellig met mij mee te gaan.

post a comment