Reisverslag trekking Annapurna basecamp

img_8094

Vorig jaar voor mijn reis naar Nepal had ik al het plan om een trekking te gaan doen, want waar kan je dat nou beter doen dan in Nepal. Ik besloot om een 5 daagse trekking te gaan doen, namelijk de Poonhill trekking. Van te voren veel over opgezocht, maar tijdens de reis werden de plannen gewijzigd en bleek er meer ruimte te zijn voor een langere trekking. Ik koos voor de Annapurna sanctuary trek (ook wel annapurna basecamp of abc genoemd). Wel wou ik dit dan in combinatie doen met Poonhill. Een veelgemaakte combinatie, dus prima te doen. Natuurlijk veel reisverslagen gelezen over deze trekking en de meeste mensen deden het in 11 dagen. In Pokhara ben ik meerdere bureautjes afgegaan en allemaal deden ze de trek in 10 dagen. Oeh dat leek mij wel zwaar, maar als het niet lukte dan kon 1 dag langer altijd nog verzekerden ze mij. Dus geboekt en een dag later meteen op pad. Vandaag mijn verslag van de Annapurna trekking.

Dag 1/2:
Vandaag was dan de eerste dag van mijn trekking. Ik was best wel een beetje zenuwachtig, want heb nog nooit een trekking gedaan. Om acht uur werd ik verwacht op het kantoortje van de bookingsagency. Prima, alleen begint de dag daar met een discussie. Gisteren hebben ze mij een pakket verkocht waarbij verteld werd dat alle vervoer was inbegrepen. Nu is het opeens alleen de heenweg. Het beginpunt voor vandaag was Nayapul. Van hier uit zouden we naar Ulleri te lopen. Eigenlijk kan ik over dag 1 erg kort zijn. Het was heet!! Erg heet! Ik heb vandaag echt meerdere keren gedacht aan opgeven, want het was zo zwaar. Niet voor mijn benen, die gingen prima. Nee door de hitte knalde mijn hoofd bijna uit elkaar. Helemaal gesloopt kwamen we dan ook aan in Ulleri. Dag 2 zou een ander soort dag worden vertelde mijn gids. Het zou meer door de bossen gaan. Ons doel was om naar Ghorepani te lopen, zodat we morgen naar Poonhill zouden kunnen. Volgens mijn gids zou het ongeveer 5 uur lopen zijn. Het leek mij wel fijn als we op tijd weg zouden gaan, omdat het dan nog niet zo warm is. Daarom om 8 uur vertrokken. Dag 2 was totaal niet zwaar en ik was dan ook verrast dat we voor 12 uur al in Ghorepani aankwamen. Aan de ene kant fijn zo’n korte dag, maar aan de andere kant verveel je je dan ook snel. Helaas was er ook geen elektriciteit.

Dag 3/4:
De dag begon erg vroeg, want een beklimming naar Poonhill stond op het programma. Om kwart voor vijf vertrokken we in het donker om een duizend of drie trappen te gaan lopen. Gelukkig was dat het zeker waard! Een aantal foto’s kunnen maken en daarna als eerste weer naar beneden naar het ontbijt gerend. Na een lekker ontbijtje ging de trek verder naar Tadapani. Eerst een heel eind omhoog lopen en daarna bijna alleen maar dalen. Zo dat leek heel fijn, maar het bleek toch knap vervelend te zijn voor je kuiten. Ook had het geregend vannacht en was het spekglad. Gelukkig had ik wandelstokken bij mij, want die hebben mij toch een aantal keer gered.  Dag 4 was het plan om naar Chomrong te gaan. Het pad ging veel op en neer en had spierpijn in mijn kuiten gekregen door het vele afdalen gisteren. Niet fijn als je tijdens het afdalen meer spierpijn krijgt en vervolgens stijl naar boven moet. Rond een uur of 12 stopten we ergens om te lunchen. Tenminste dat dacht ik. Toen ik mijn soep op had keek ik rond en bleken we al op de eindbestemming te zijn. Erg vroeg dus en lang geen 6 uur gelopen. Ik kwam de Nederlanders weer tegen waarbij ik al 2 keer eerder in de bus had gezeten en die bleken vandaag door te gaan naar Sinuwa. Dat leek mij eigenlijk ook wel een goed plan. Mijn gids vond het wat minder, want dacht er al te zijn. Toch een beetje doorgedramd en dus naar Sinuwa gelopen.

img_7951

Dag 5/6:
Het plan was om vandaag naar Deurali te lopen. Dit was weer een lange dag, maar prima te doen. Ik begin gelukkig steeds meer wandelbenen te krijgen. Vandaag waren er grote stukken vlak en daarnaast ook heel veel Nepalees vlak. Dat is zoiets als vals plat als je het in wielertermen zou moeten uitdrukken. Deurali was een klein dorp en het was niet mogelijk om een eigen kamer te hebben. Voor mij geen probleem, dus afwachten maar met wie ik mijn kamer moet delen. Achteraf bleek dit niet zo heel erg te zijn, want ik deelde mijn kamer met een Nederlandse moeder en dochter die ik al behoorlijk vaak ben tegengekomen. Die avond hebben we een aantal potjes gekaart en daarna was het alweer bedtijd. Iedereen is moe aan het worden. Morgen of overmorgen gaan we dan eindelijk het Annapurna base camp bereiken. Hopelijk is het goed weer en is het uitzicht de moeite waard.
Dag 6 zou één van de kortste dagen worden, omdat we er al bijna zijn. De avond ervoor had ik eigenlijk niet met mijn gids overlegd wat de plannen waren, maar ik had wel van veel anderen gehoord dat ze vandaag meteen doorgingen naar het Annapurna base camp. Ik was daar nog niet zo zeker van, want mijn reisgids is best negatief over het zoveel stijgen op 1 dag (bijna 900m boven de 3000m). Toen we op pad gingen, vroeg ik daarom maar even wat de plannen waren. Mijn gids vertelde dat we eerst naar het MBC zouden lopen en daar zouden kijken of het goed ging. Zou dit het geval zijn, dan zouden we doorlopen naar het ABC en daar overnachten. Het eerste stuk naar het MBC was relatief vlak en dat ging wel prima. Daarna moesten we nog een eind klimmen voordat we in het MBC aankwamen. Eigenlijk merkte ik daar niks van de hoogte en na een lekkere kop thee besloten we dan ook al snel om door te lopen. Van het MBC naar het ABC is niet heel zwaar, ondanks dat je nog 400m stijgt in ongeveer 1.5 uur. Jammer genoeg bleef er de hele dag veel mist en kon je dus niks van de bergen zien. Aangezien we er al om 12 uur waren, werd het dus een erg lange dag.

Dag 7/8:
Dag 7 werd ik al vroeg wakker (uurtje of 4). Helaas regende het toen erg hard en ik had er een hard hoofd in dat we uiteindelijk wel een mooi uitzicht over de bergen zouden hebben. Gelukkig was dat niet het geval. Jeej wat een prachtig uitzicht. Zo raar, want gister sta je op hetzelfde punt en is er alleen mist en nu heb je ineens immense bergen om je heen. Rond kwart voor 8 maar begonnen aan de weg naar beneden. Ik merkte al snel dat ik naar beneden een veel hoger tempo had dan mijn gids en ben hem voorbij gegaan. Samen met een Nederlands meisje ben ik mooi doorgestoomd naar het MBC. In ongeveer 45 minuten waren we daar, terwijl er ongeveer 1,5 uur voor staat. Na een korte pauze de volgende afdaling ingezet naar Deurali. Nou binnen 5 meter had ik mijn gids al een heel stuk achter mij. Daarom maar zelf doorgelopen naar Deurali. Ik ging echt als een speer en heb heel veel mensen ingehaald. Volgens mij heb ik mijn roeping gvonden! In Deurali (normaal 1,5 uur lopen, maar was er al binnen een uur) heb ik best lang op mijn gids moeten wachten. Na 20min kwam hij aanlopen. Niet fijn want was behoorlijk koud geworden daardoor.
Dag 8 was een dag zonder plan. Ik wist niet helemaal precies tot waar ik kon geraken. De meeste mensen zouden stoppen bij de hotsprings en daar overnachten. Stiekem hield ik in mijn achterhoofd om naar het busstation te lopen maar dat zou wel een lange dag worden.  Bij Jinuha hebben we pauze gehouden en daar kwamen we ook de anderen weer tegen. De Nederlanders, Belgen en de Fransen kwamen omstebeurten aan. Gezellig om nog even één keer af te sluiten. Iedereen had namelijk een ander plan voor vandaag. Als eerste gingen wij er weer vandoor en hebben een uur of 2 afgedaald tot het dorp waarvan mijn gids de dag ervoor had gezegd dat dat het maximale zou zijn. Maar ja het was nog maar 2 uur en hij vroeg of ik daar wou stoppen en overnachten of dat ik nog een uur door wou lopen tot het busstation. Nou het laatste zeker! Het laatste stuk was best wel zwaar, maar ik ging steeds harder lopen naarmate de finish in zicht kwam.

De trekking die ik gedaan heb zou normaal tien dagen duren, maar ik heb het in acht dagen gedaan en dat was behoorlijk pittig. Toch was het de mooiste reiservaring ooit! Heb je ooit de kans om naar Nepal te gaan, doe zeker een trekking!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *